Topraktaki aşk

Yoruldum artık yalan dünyanın yalancı insanlarından ,sahte yüzlerden anlaşılmaz sözlerden,fosilleşmiş cümlelerden, artık sıkıldım !! yaşamak için nedenlerim olmalı, olmalı ki yarınlarım var olsun. tutunacak dallarım olmalı , olmalıki kaderini yaşayasın insan.
Gittin evet çok uzaklara gittin sendin yaşamama sebep sendin tutunduğum dal, söyle şimdi ben seninsiz nasıl yaşarım nasıl hayal kurarım nasıl olurda başkasına sen benimsin derim, gittin ben sensiz yarınlarımı bensiz bıraktın, mutlumusun kırmızı karanfilim,
Hatırla onca yaşanan güzel anıları , hani bir gün kimse bizi görmesin diye arka mahalenin taş kaldırımlı sokaklarında yürüken , yorulurdun ve her zaman oturduğumuz bankta dinlenirdin ve o banktaki son günümüzde ;
Elim elinin içindeyken nasılda sıkmıştın ve gözlerime bakıp sakın beni bırakma demiştin,derken bırakmadım halen elin elime yüregimde sım sıkı seni yaşıyor hayallerim seni anıyor kalbim, bırak bedenim yaşamasın seni, ben senin yokluğunuda severim acı olsada senden bi parça olduğunu düşünür uyurumm..

*ne hasta bekler sabahı,
Ne taze ölüyü mezar.
Ne de şeytan, bir günahı,
Seni beklediğim kadar.

Anılar için, yaşanmış hikayelere, hikayeler için kahramanlara, kahramanlar için dağ gibi kalplere ihtiyaç vardır.
Beninm senin için dünyalar kadar kalbim vardı
Yaşadığın hayat hikayendeki kahramanındım
Ama şimdi sadece bir anısın
Şimdi yağmur yağıyor
Penceremde düşen damlaları seyrediyorum, nasılki sen benim hayatımdan kayıp gittigin gibi camda kayan yağmur damlalarını seyrediyorum süzülürken aşağı doğru damlaları göz yaşlarım takip ediyor
Ağlıyorum ağlıyorum, neden bıraktın beni diye !!
Uyanıyorum sensiz sabahlara
Sonra yatağımda elimi atıyorum sen yoksun, ve sensiz her uynanşımda isyan ediyorum neden uyandım diye çünkü kalbimin en derin yerinde sen olduğun gibi rüyamda da sen varsın...
Hatırla eyy sevgili bahçesi büyük kendi küçük bi evimiz olacaktı
Hatırla ey sevgili çocuklarımız koşacaktı o bahçede, gün batımında onları seyrederken elimi tutacaktın
Bunu bana neden yaptın kırmızı karanfilim..
Bu kadarmı sürgün aşkım sana ,son tebesümüm hafızamda silemiyorum , saçların doktorun elinde tel tel dökülen saçların, nerden bilirdim o kaldırımlarda yorgunluktan değilde kan kanseri olduğunu nerden bilirdim beni bu kadar sendiğini bu gerçegi benden sakladığını, son tebesümün silemiyorum dedimya be kırmızı karanfilim gözlerinden yastığa doğru süzülen göz yaşların, elimde yine senin elin yüzünde unutma beni der gibi , sanki unutmayacağımı billele bile gülümsüyorsun sonrada gözlerini kapatıyorsun o anı hiç unutamıyorum can dostum, bak yine bunları sana yazdım bunca yol yürüdüm elimde ellerin yok ama senin en sevdiğin çiçekler var yine solmuş gecen hafta üzerine diktiğim çiçekler. ama üzülme bu karanfileride dikeceğim onlar solmaktan usanmayacak bende dikmekten usanmayacağım kırmızı karanfilim biliyorum duyoyorsun beni sıkıyorum seni bende alan toprağı vermiyor hayat seni....
Ben yine geleceğim kırmızı karanfilim yine temizleyeceğim toprağını hani o çok sevdiğin karanfillerdende getireceğim ben yokkenbeni sana hatırlatsın diyee.. şimdi gitmem gerek kırmızı karanfilim gelirim yine....

*geçti istemem gelmeni,
Yokluğunda buldum seni;
Bırak vehmimde gölgeni,
Gelme, artık neye yarar?

Ben seni yokluğunda da severimm

Fatih_han
Kim ister böyle bir <>

*şiir alıntıdır.

Fatih_han545@hotmail.com