Liseye ilk başladığım gün gördüm onu. bana itici gelmişti. o kadar kızın neden ondan bu kadar hoşlandığını anlamamıştım. ama çok güzel, iri, yeşil gözleri vardı. okulun en popüler erkek grubundaydı. bir gün bi kız arkadaşım "benimle gelirmisin?" dedi hiçbişey sormadım onu takip ettim sanki ayaklarım beni yönlendiriyor gibiydi ve sırtı dönük birine "slm b..." dedi. döndüğünde kendimi kaybettim. abartmıyorum gerçekten çok kötü hissettim yada çok iyi bilemiyorum ama o anı unutamıyorum. hertaraf kararmıştı sadece ve sadece onun gözleri vardı başka hiç bişey yoktu sanki herşey kara bi deliğe kapılmış gibi yok oldu. o an içimi bi sıcaklık kapladı. onu daha önce tanıdığımı hissettim. ama hiç görmediğime de emindim. bu çok farklı bi duygudur. ben ilk o zaman bunu yaşadım. onun gözlerinin derinliklerinde gördüm bu duyguları. ve kendime geldiğimde arkadaşımın beni gitmek için neredeyse çekiştirdiğini gördüm. ama o benim halimi anlamamıştı. dikkatini çekmemiştim çünkü. tam bir çirkin ördek yavrusuydum. etrafımdakilerin düşüncesi benim için hiç önemli değildi. o zamanlar tek yaptığım ders çalışmaktı. ama o an bunun hayat olmadığına anladım. hergün daha bi değişiyorudum. asi bi kız gibi olmuştum. bu arada her onu gördüğümde gözlerimi alamıyorumdum. oda bunu farketmişti. artık dikkatini çekmeye başlamıştım. okulu daha bi seviyor haftasonlarından nefret ediyordum. tabi o boş durmuyor bu arada bi sürü kızla takılıyodu. benim sıra arkadaşımla bile çıktı. ama garip bişey vardı arkadaşımla konuşurken (bizim sınıfta) gözlerini üzerimde hissediyordum. ama ona baktığımda gözlerini çeviriyodu. bende öyle değilmiydim zaten. kaçamak bakışlar....
O kadar çok şey konuştukki onunla tek kelime etmeden. evet tek kelime bile etmedik ama kavga bile ettiğimiz oluyodu. hatta onun kıskançlık krizleri... farkında olmadan son tenefüslerde randevulaşıyorduk. "hava almak" bahanesiyle öğrenci merdivenlerinde buluşuyorduk. bir kaç kaçamak bakış belki imalı bir kaç laf ve sonra zil. ama onunla aramda 1-2 m mesafe olması beni heyecanlandırmaya yetiyodu, hemde ölesiye heyecanlanıyodum. ben penceremden onun basketbol oynamasını seyrederdim. oda aynı şeyi yapardı ama ben penceresine bakınca kafasıı çekerdi. bu kadar kızla içli dışlı olan birinin neden bu kadar çekindiğini anlamıyordum (halada anlamıyorum). o kızlardan farklı olduğumu biliyodum ama acaba o bunu biliyomuydu. ve onu gerçekten sevdiğmi...bir kaç kez gelir gibi oldu ama ben cesaret edemeyim orayı terk edince herşey başa dönüyodu. peki beni korkutan şey neydi? hayal kırıklığına uğramakmı? belkide onun bi masal kahramanı olmadığını öğreneceğim için endişeliydim. çünkü o benim hayallerimde ki kişiydi. sonu hüsranla bitecek bi ilşki olması yerine çok tatlı bi anı olarak kalmasını tercih ediyordum. öylede oldu. ama şimdi pişmanım. onu ilk gördüğüm günden sonra 4 yıl geçti. ve ben hala onu düşünüyorum korkarım ki gelinlik provamda da da onu düşünücem......