Bir insan kaç aşk sığdırabilir ki hayatına? ya da aşk denilen pastadan kimin payına kaç dilim düşer? aşka bekçi mi gereklidir efenim? yani sevginin anlamı yok mudur? işte bendeniz kendi kendime “kandıramazsın beni” diye sordum ve işi gücü bırakıp gecenin bir vakti eski sevgililerimi düşündüm…
Aaahh eski sevgililerim ahh! kiminiz uzun boylu ve yakışıklıydınız, kiminiz kısa boylu ve karizmatik...kiminiz bana katlanamadınız ve çekip gittiniz…kiminizi ise ben sildim bir çırpıda, hatta boynuz taktıklarım bile var aranızda. ama ben onların ismini verip de rencide etmek istemem. e tabi kabullenmesi zor bir şeydir boynuz olayı…
Mesela sen ünlülerin menejeri… hatırlıyor musun seninle tanıştığımız günü? hani seninle bir abidik gubidik türk filminin sansasyonel galasında tanışmıştık. hani sen benden önce terk etmiştin mekanı. hani sonra ben de senin arkadan çıkmıştım. sen jipine binmiştin, ben de bir taksiye atlamıştım. hani amaç birlikte görüntülenmemekti. hani amaç “sadece arkadaşız.” diyebilmekti. hatırladın dimi? hani o gece ben sizde kalmıştım, hani elektrikler kesilince senin en yakın arkadaşın stelio bize pipisini göstermişti…seninle birlikteyken her şey çok güzeldi. ta ki ben pazar keyfi'ni sunana kadar…beni bir türlü anlamadın. kıyameti kopardın. ben senin bana sürpriz doğum günü hazırlayacağını bilemezdim ki…yani sırf böyle bir ihtimal var diye sunmasa mıydım güzelim programı? yapmasa mıydım reklamımı? hayır anlayışsızlık sende odun herif, benim son kitabım yeni çıkmış, yayınevi kitaptan 1.000.000 adet basmış, fiyatını minimuma çekmiş, perşembe pazarlarında bile kitabım satışa sunulmuş…ben nasıl olurda pazar keyfi'ni sunmam ya…salak! sen bana delikanlılık taslayacaksın diye güzelim tezgah, pardon edebi sansasyon hebamı olsaydı…işte seni sevdiğim halde, sen benim magazinsel ve de reklam amaçlı yönümü kafana taktığın için bizim bir bireysel emeklilik reklamı kadar mutlu tablolar çizen ilişkimizi, bir kadın pedi reklamı kadar anlamsızlaştırdın…bu karı reklamla kafayı bozmuş dediğini duyar gibiyim…(hakkaten amma çok reklamdan bahsettim)
Ya sen kadıköylü…çeyrek geçe kalkmış bir beşiktaş – kadıköy vapurunun kızkulesi'ne varmasından az bir zaman önce tanışmıştık seninle bir 1 mayıs'ta…sen elinde bir takım pankartlarla mitingden dönüyordun, bense bağdat caddesi'ne alışveriş yapmaya gidiyordum. tam seninle yakınlaşacakken, insanı çay içmekten soğutan bir sesle “çaaay vaar, saaalep varrr!” diye bağıran periyodu belli bir vapur çaycısı yanaştı yanımıza. yakınlaşamadık, olmadı işte…derken sen bana uzun uzun baktın.tam bana bir şeyler söyleyecektin ki o çıktı sahneye…o kimdi hatırlıyor musun? sanki bir rap şarkısı söyler ritminde 240 parça kalemin özelliklerini bıkmadan usanmadan tek tek anlatıp, sonra o kadar kalemi bir sakız parasına satan o kalem satıcısı adam…yine yakınlaşamadık yani…kabustu bu kabussss!!! peki sonra ne mi oldu? seninle tanıştık, yakınlaştık, sevgili olduk…ama anlaşamıyorduk…ben burger king'e gidelim dedikçe sen simit sarayı diyordun. ben müzik festivaline gidelim dedikçe, sen eyleme gidelim diyordun. ben cosmopolitan, marie claire falan okurken, sen marks'tan engels'ten bahsediyordun…biz hiçbir şey paylaşamıyorduk seninle, sadece sevişirken aynı amaca ulaşmak istiyorduk…yani olmuyordu…ben sana bitsin demesem, sen sonsuza kadar sürecek sanıyordun. sana dedim ki; sen dedim kavganın çiçeğini arıyorsun dedim…bana bu sıfatı koyma dedim…sen beni burjuvalıkla suçladın…e dolayısıyla bitti…
Efenim yani aşk bu mu? aşk acı mı? efendime söyleyim, acıtır mı, incitir mi? yani aşk bunu bana yapmaya mecbur mu anasını satayım…
Eski sevgililerim…ben bu aralar her gece sizi düşünüyorum…bu yazı burada biter ama sizler anlatmakla bitmezsiniz. belki haftaya başka bir nostaljinin içinde siz olursunuz…bu köşeden sevişmişliğim olan ya da olmayan bütün sevgililerime birer öpücük…mcuk da mcuk…