Seni tanıdıktan sonra hep kızmışımdır zamana,ne çabuk geçiyor diye...oysa şimdi ben seni sensizlikle yaşamaya mahkumum. ne de zor seni sadece rüyalarımda yaşatmak...benim olmayacağını biliyorum.

Anlatsam sevgimi ,aşkımı karşılıksız kalacağından korkuyorum .ağzından çıkacak bir “hayır”cevabı inan ruhumu bedenimden ayıracak.

Yanında gölge olmuştum,sen hiç farkıma varmamıştın. her sabah yolunu gözler,dersten çıkışını beklerdim. herkes mutluluğun tadını çıkarırken ben ayrılıkları ezberledim. oysa ben gözlerine bakıp yüreğine dalmak için neler vermezdim...hiç bu kadar çaresiz kalmamıştım. çatlamış dudakların suya muhtaç olduğu gibi ben de sana muhtacım.

Her gece hayaller kurardım. kurduğum hayallerde bile benim olmazdın. sabaha kadar uyutmazdın beni. gece gündüze kavuşurken ben hala sana kavuşamıyordum. yüreğimi parçaladığın yetmezmiş gibi şimdide beynimi kemiriyorsun. doğmayı bekleyen güneş gibi bekliyordum seni...bıkmıştım artık acı çekmekten ve ayrılıkları ezberlemekten. mutluluğa hasret kalmıştı yüreğim,tam beş yıl olmuştu karşılıksız aşkım başlayalı...

Hiçbir zaman cesaretli olamadım. yine ben senden habersiz, ben seni sensiz yaşıyorum kardelenim. yıllar çabuk geçti ben seni hayal bile edemiyorum. hayalin bile benden uzak...

Geçenlerde gördüm seni, tam iki sene sonra. yüreğim deli gibi çarptı. ayakta duracak takatim bile yoktu. çocuğunu elinde görünce kendimden geçtim. önce gözlerim nemlendi, sonra usulca dökülüverdi. kirpiklerimin arasından birkaç damla yaş. umutlarım bir film şeridi gibi geçiyordu aklımdan. sanki bir kağıdın yanıp rüzgarla savrulması gibi tüm umutlarım yok oldu. olsun be kardelenim belki sana sahip olamamıştım ama şunu bilmeni isterim ki, bende yarattığın seni benden kimse koparmaz.